ShadesOfcYAn

กินข้าวคนเดียว แปลกมั้ยนะ

เที่ยวคนเดียว แปลกมั้ยนะ

เดินคนเดียว แปลกมั้ยนะ

ถ้าบอกว่าไม่แปลกหรอกใครๆเค้าก็เป็น แล้วใครล่ะ นึกชื่ออกมั้ย 

ถ้าบอกว่าไม่แปลกแล้วทำไมเวลาเจอกันถึงต้องทักทายด้วยความสมเพชด้วยว่า "อ้าวมาคนเดียวเลยเหรอ"

 

จากที่เกริ่นมามันคือเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับฉัน ด้วยอายุยี่สิบสองปี กะชีวิตในเมืองหลวง ผ่านเวลามาสามเดือน กะชีวิตเพียงลำพัง ตื่นเช้าไปฝึกงาน เย็นกลับมาแถวห้องกินข้าวคนเดียว แล้วเข้าห้องมาอยู่คนเดียว จากนั้นก็นั่งรอคอยเสียงโทรศัพท์จากครอบครัว เพื่อให้เราหายเหงา และห่วงใยเรา เป็นมาแบบนี้สามเดือนแล้ว อดมนมาได้ตั้งสามเดือน อดทนต่ออีกสามสัปดาห์จะเป็นไรไป 

อันที่จริงก็ไม่ได้กลัวนะที่ไปไหนมาไหนคนเดียว แต่มักจะเซงทุกครั้งเมื่อไปเจอเพื่อนโดยบังเอิญ แล้วทักทายเราด้วยอารมณ์แบบว่า "ไมมาคนเดียวนิ ไม่มีเพื่อนเหรอ ทำไมทำตัวแปลก " ก็เกิดความรู้สึกว่าเราผิดปกติเลยทันที เลยยิ่งเบื่อ ไม่อยากออกไปไหน ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมไม่มีเพื่อนสักคนที่จะไปกะเราได้นะ เป็นเพราะเราไม่ได้ติดต่อเค้าหรือว่าเค้าไม่อยากติดต่อเราด้วย ก็ไม่แน่ใจ บางทีเห็นเพื่อนๆเค้าไปเที่ยวนู่นนี่กัน ก็อิจฉานะทำไมเราไม่ได้ไปบ้าง คิดปลอบใจตนเองว่าลองมองดูคนอีกเยอะแยะที่เค้าลำบากกว่าเรา ต้องหาเงินเพื่อซื้อข้าวกินไปวันๆ เรายังดีที่มีเงินใช้ มีที่ซุกหัวนอน อยากได้อะไรก็ได้ แค่นี้ก็ดีถมไปแล้ว

ไม่รู้จะทำยังไง เห็นเพื่อนๆเรียนต่อกันก็อยากเรียนบ้าง แต่ใจก็อยากทำงาน แต่ก็คิดถึงบ้าน ครั้นจะทำงานที่บ้านแล้วค่อยเรียน ก็ทำงานไรดีอ่ะ หรือว่าเราจะทำธุรกิจส่วนตัวให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยดีมั้ย สมัครงานไปก็ไม่มีเรียกมาเลย เห้ออ

 

เราขาดการติดต่อกะเพื่อนๆแบบนี้ไม่รุว่ากลับไปสอบจะมีเพื่อนคนไหนจำเราได้อยู่บ้าง ถ้าวันที่กลับไปสอบพบว่า เราโดดเดี่ยวแล้วจริงๆ งั้นเราคงไม่ไปรับปริญญาวันซ้อมแล้วล่ะ คงไปวันจริงเลย เพราะไม่รุจะไปถ่ายรูปกะใคร ตระกูลก็ไม่มี เพือนก็ไม่มีใครอยากถ่ายด้วย

เมื่อกี๊ตอนเดินๆไปฉุกคิดมาได้ว่าถ้าเรามีความสุขด้วยตัวเองได้เราจะพบความสุขที่แท้จริง ดีนะ

แมร่ง เพื่อนเหี้ยๆเอาตีนเขี่ยสามทีก็เจอ อย่าให้ถึงทีกุมั่งนะเมิง กุจะไม่หันหลังมามองเมิงเลยสาดดด

ช่วงนี้กุ้มใจจังเลย ไม่รุจะหางานทำได้มั้ยในเศษฐกิจแบบนี้ ใจนึงก็อยากกลับบ้าน คิดถึงที่บ้าน บ้านเราแสนสบายน่าอยู่ แต่ไม่รุว่าถ้าอยู่บ้านจะไปทำงานไรดีล่ะ เห้อ  ถ้าเราได้งานที่ไม่ดีเพื่อนๆเค้าคงสมน้ำหน้าเรามั้ย แล้ววันรับปริญญา ก็๕งจะถามกันว่าทำไรกันบ้าง แต่ละคนคงได้เงินเดือนกันหมื่นกว่าอยู่แล้ว แต่ฉันละจะเอาความสามารถไหนไปสมัครงานกันดี ที่นี่ก็น่าเบื่อ เหงาเหลือเกินเราไม่มีใครเลย วันไหนหยุดยาวเราก็เหงา ไม่รุจะไปไหนดี อนาคจากคนอย่างฉันจะเป็นอย่างไร จะเป็นไปตามที่คาดหวังไว้หรือไม่กันน้า ฝึกงานเสร็จกลับไปบ้านก่อนดีมั้ย  แม่จ๋า ป๊าจ๋า พี่จ๋าคิดถึงที่สุดเลย

ช่วงนี้พระอาทิตย์สวยเป็นพิเเศษ แต่ว่าที่ภูเก็ตคงจะสวยกว่ามากๆเลย อยากกลับไปดูจัง

เบื่อเพื่อนร่วมงานจิงๆเลย แต่ก็ขอบใจนะที่ทำให้เราได้รู้ตัวเองว่าผู้ชายแบบไหนที่เราไม่ชอบ แบบว่าหน้าก็ไม่อยากมองเลย เมื่อไหร่จะไม่เจอกันซะทีนะ เบื่อๆ ขอโทษเพื่อนๆคนอื่นด้วยที่ทำให้ต้องมารับรู้เรื่องบ้าของเรา

อีกเดือนกว่ามากๆก็จะเสร็จแล้ว ยังไม่รุอนาคตตัวเองเลย งานที่อยากทำส่วนใหญ่ก็รับแต่คนมีประสบการณ์ทั้งนั้น แล้วที่ไหนจะให้โอกาสคนยังไม่มีประสบการณ์อย่างข้าพเจ้าบ้างล่ะ คิดแล้วก็เหนื่อยใจ

ไปซื้อหนังสือทำนายดวงมาก เค้าบอกว่าปีนี้ดวงการงานและดวงการเรียนจะดีมาๆ แต่ดวงการเงินและสุขภาพจะไม่ดีเท่าไหร่ ดวงความรักดีสำหรับคนโสดจะเจอคนรัก อยากให้คนนั้นเป็นเธอได้ไหม ถ้าเป็นอย่างนั้นฉันก็คงสุขหัวใจไปตลอดเลยล่ะ คิดถึงนะคะพี่แบงค์ ถึงแม้ว่าเราจะไม่เจอกานอีกแต่รู้เอาไว้เสมอแม้เราจะห่างแต่สิ่งที่จะไม่เปลี่ยนคือใจของฉัน

ตอนนั่งรถไปสายใต้เห็นพระอาทิตย์กำลังตกดิรสีแดงสดสวยเชียว แต่ในใจยังคิดว่าที่ภูเก็ตสวยกว่านี้เยอะเลย เมื่อวานไปถ่ายรูปชุดครุยมาก็สนุกดีอ่ะนะ ก่อนอื่นก็ไปแต่งหน้าที่ร้านโต้งโหยแบบว่าเจ็บมากๆเลยหน้านี้จะพังแต่พอแต่งเสร็จแล้วก็สวยดีอ่ะ เนียนติดทนานดี ราคาก็สองร้อย จากนั้นก็"ปถ่ายรูปต่อ ม่าม๊าถ่ายให้ในรูปท่านั่งตรงโหลุ้นอ่ะกลัวม่าม๊าถ่ายไม่สวยจากนั้นขึ้นไปถ่านเป็ยแอ๊กข้างบนเราก็โพสต์ไม่ค่อยถูกอ่ะนะปกติแล้วถ่ายแบบนี้เค้ามีเพื่อนมาถ่ายด้วยเยอะๆแต่ว่าเราไปกะพี่สาวสองคนก็นะถ่ายคนเดียวไปละกาน เค้าคงเหนื่อยหน่อยที่มาถ่ายให้เราเหอๆๆ วันที่สามไปเอาลุ้นจังเลย

วันนี้ตื่นสายรับวันใหม่ด้วยฝนที่ตกลงมาอย่างหนัก แบบว่าที่นี่ก็ตกหนักทุกปีอยู่แล้ว ปีใหม่สำหรับเราคือการได้มาอยู่กะครอบครัวพร้อมหน้าพร้อมตากาน ได้กินข้าวพร้อมกาน ไม่ต้องไปฉลองที่ไหนแค่นี้ก็มีความสุขแล้ว ครั้นจะไปฉลองไปเจอกะเพื่อนน่ะก็เจอกานมาตลอดอยู่แล้วแต่ครอบครัวไม่ค่อยได้เจอเพราะฉะนั้นโอกาสสำคัญแบบนี้ได้หยุดยาวเราควรจะอยู่กะครอบครัวถึงจะถูกนะ อิอิ กินอิ่มแถมตังค์ยังอยู่ครบด้วย ได้นอนบนเตียงที่เราคุ้นเคยอีดมันมีความสุขมากมาย อย่างไรก็ตามปีใหม่นี้ขอให้ทุคนมีความสุขมากๆนะ ขอให้สุขภาพแข็งแรงตลอดไป สมหวังทุกสิ่งเสมอ สู้ต่อไปนะข้าพเจ้า คิดถึงทุกคน

งานเลี้ยงปีใหม่ของบริษัทสนุกดี อาหารกินอิ่ม ได้ของขวัญชิ้นใหญ่จนทำให้เราเกรงใจเลย สงสารก็แต่พี่อ็อบที่ต้องมาได้ของเรา เหอๆๆ แต่ก็แปลกดีมดได้ของพี่อ็อบ พี่อ็อบได้ของเรา วนๆกันไป ก่อนหน้าที่พี่อ็อบจะประกาศว่าได้ของใครทำไมเราถึงรู้ตัวก่อนนะว่าเป็นของเราแน่ๆเลย และแล้วก็ได้ของเราจิงๆ ปีใหม่ทุกปีก็ได้แต่เล่นเน็ตข้ามปี ปีนี้ก็คงไม่ต่างกาน แต่ไปเค้าท์ดาวน์ที่บ้านก็ดีกว่าอยู่ที่นี่คนเดียว เพราะเราคงจะรู้สึกเหงามากเลยทีเดียว หลายปีผ่านมาแล้ว เราก็คงใช้ชีวิตแบบเหงาๆอย่างเดิมตามเคย บางทีเห็นคนอื่นเค้าได้เดินเคียงข้างกันจับมือกันไปเป็นเพื่อนกันมันก็น่าอิจฉาดี แต่คนที่มีแฟนมาเยอะแล้วกลับบอกว่าไม่มีแฟนอ่ะดีแล้ว เนี่ยเค้าถึงบอกว่าคนในอยากออกคนนอกอยากเข้า แต่ยังไง ที่นี่เราก็อยากมีใครสักคนจะเป็นเพื่อนเราได้บ้าง เห้อ อายุก็ถึงวัยอันควรแล้ว แต่อย่างไรก็ตามก็ยังคงคิดถึงพี่แบงค์เสมอนะ สิ่งที่ดีใจก็คือยังดีที่เรายังมีโอกาสได้บอกพี่แบงค์อยู่ว่าเราคิดถึงเสมอเลย "เพราะเรื่องดีๆที่มีตอนนี้ คือการได้รู้ว่าเธอคนนี้ได้มีความสุขแค่เพียงเท่านี้ฉันก็อุ่นใจ" ปีใหม่หวังว่าคงมีอะไรดีๆเกิดกับเราบ้างนะ ปีหน้าต้องหางานทำแล้ว ไม่ก็เรียนอีก ยังไงก็ขอให้ตัวเองและคนรอบข้างมีความสุขมากๆ ครอบครัวสุขภาพสมบูรณ์แข็งแรง เจอแต่สิ่งดีๆคนดีๆ คิดดีๆ นะ สวัสดีปีใหม่

ไปซื้อของขวัญเพื่อไปจับฉลากปีใหม่มาที่จตุจักร ก็แบบว่าแค่ลองเข้าไปถามเฉยๆ แต่ว่าเค้าดันห่อให้เรียบร้อยเลยอ่ะ แบบว่ารู้สึกเหมือนถูกยัดเยียดให้ซื้อมาเลยอ่ะ เลยได้แก้วน้ำมิกกี้เมาส์เข้าชุดกะถ้วยซุปมาในราคาสามร้อยโดนหลอกมั้ยนิ สงสารคนจังได้ของเราจังเลยอ่ะ วันต่อมาก็ไปอีกซื้อของขวัญเป็นเพื่อนแมงได้โคมไฟที่เราชอบมาเห้อออ กุ้มใจจิงๆ ได้กินสตรอเบอรรี่แบบตัดใจซื้อมาสมใจอยาก จากนั้นไปหาย่าที่ประชานิเวศสาม หลงเกือบตายเด้..เห้ออ ย่าพาไปกินเอ็มเค แต่เราไม่ได้แตะสุกี้ในหม้อเลยสักคำเพราะเจ้าน้องชายตัวดี

เมื่อคืนเป็นอะไรที่หิวมากๆเลยเหอๆ ตื่นเช้ามาก็เลยเผื่อเวลาเอาไว้ไปซื้ออะไรกินสักหน่อย จัดการซื่อข้าวเหนียวหมูทอดไปเจอเพื่อนซ์อมาชนกานทุกคนเลยนั่งประชุมกินหมูทอดกาน อร่อยๆ จากนั้นก็งานเข้าเลยพี่หนูให้โทรถามที่อยู่เพื่อจะจัดส่งปฏิทินให้ตามรายชื่อ เราอยากทำนะเพราะได้เปลี่ยนบรรยากาศอ่ะ แต่พอได้ทำนี้มันตื่นเต้นมากๆเลยแบบเริ่มพูดไม่ถูกอีกอย่างกลัวทองแดงด้วยอ่ะ หลุดไปหลายคำเลย เช่นคำว่า "พอดี"รู้สึกแปลกๆตั้งแต่ครั้งแรกแล้วแต่เพิ่งนึกว่ามันไม่ใช่ภาษากลางก็ปาเข้าไปรายชื่อคนที่ห้าหกแล้วเห้ออออ เลยเปลี่ยนเป็นคำว่าเนื่องจากแทน คิกๆ แต่ก็โดนด่าบ้างไรบ้างอ่ะ แบบว่าบางที่เค้าก็ดีแต่บางที่ก็ไม่ดี เช่นด่าว่า"คุณส่งมาตั้งหลายครั้งแล้ว นี่คุณยังไม่มีที่อยู่อีกเหรอ" เห้ออเซงเลย นี่เค้าจะส่งของขวัญปีใหม่ให้นะเนี่ยไม่ได้โทรไปทวงหนี้ซะหน่อย จากนั้นสิบเอ็ดโมงก็พอก่อนกลับมาทำโปรเจคต่อ แล้วไปกินข้าวเที่ยง ไปซื้อน้ำปั่นกล้วยผสมสตรอเบอร์รี่เป็นอะไรที่อร่อยมากแต่ทว่าเปลืองตังค์อีกแล้ว เกินงบที่กำหนดไว้จนได้ เห้อ ช่วงบ่ายพี่โจเข้ามาสอนทำWeb serviceเหมือนพี่โจจะหายน้อยใจแล้ว พี่ทีปก็มายืนยันให้อีกทีว่าเราไม่ต้องกลัว ขอบคุณนะค่ะพี่ทีบพี่ปุ้ยที่ยังคงห่วงพวกเรา เราสามคนเหมือนจะไม่ค่อยสนิทกะพี่ๆคนไหนเท่ากะกันและนอดเลย  เป็นเพราะเราพวกไม่ค่อยยิ้มหรือว่าอะไรไม่รุบางทีเห็นพี่ๆเค้ายอกล้อนอดเราก็อิจฉา ดูเค้าสนิทกันดีจัง แต่พอเค้าเจอเรากลับทำเสียงแข็งเหมือนจะแกล้งเราเล่นๆแต่มองอีกด้านก็เหมือนหลอกด่าเลย แต่ก็ช่างเหอะ.. ตอนเย็นไปรับบัตรหนูด่วนที่สมัครไว้จากนั้นก็คิดมาตลอดทางว่าจะกินข้าวเย็นดีมั้ยเปลืองตังจังแล้ววันนี้ แต่สุดท้ายก็กิน ตอนแรกว่าจะกินเห็ดผัดราดข้าวยี่สิบห้าบาท แต่ร้านปิดอ่า เลยมากินราดหน้าแอมไพรส์แทน ก็อร่อยดีนะ แต่พอกินแล้วมันรู้สึกผิดมากๆเลยอ่ะ คงเป็นเพราะเราไม่ได้กินข้าวเย็นมาหลายวันแล้ว พอมากินมันเลยรูสึกผิดว่ะ เพราะฉะนั้นมื้อเช้าพรุงนี้ก็คงต้องงด และมื้อเที่ยงกินได้ไม่เกินสามสิบบาทพอแระกานเนอะ

ป.ล. ครีมกันแดดหมด เห้ออมาหมดอะไรเอาตอนนี้ ไม่มีตังอยู่

คิดถึงพี่แบงค์ที่สุด ฝันดีนะค่ะ

edit @ 18 Dec 2008 19:20:33 by namprik

ทำไมเราชอบคิดว่าเราด้อยกว่าใครเค้าทุกทีเลยนะ วันนี้เมื่อได้ยินว่าตัวบีได้ทำงานที่ยากกว่าท้าทายกว่าได้ความรู้กว่ามันทำให้เราท้อทันเลย แบบว่าเหมือนน้ำตาจะไหล ทำไมสุดท้ายแล้วลิขิตที่เราเคยเชื่อมาตลอดว่าไม่มีทางจะชนะความมานะตนมันก็ไม่จิงตามที่คิด มีแต่แมงน้อยเท่านั้นที่จะเข้าใจเรา เราไม่อยากจะเจอใครอีกแล้ว ไม่อยากคุยกะใคร ไม่มีหน้าจะไปมองใคร เพราะเราเองไม่มีอะไรสู้ใครๆได้เลย ไม่เข้าเหมือนกันว่าเราทำข้อสอบมาได้ยังไง ท้อแท้ใจ อนาคตของเราคงไม่สว่างสดใสเหมือนเพื่อนๆใช่มั้ย ทำไมเราชอบมองแต่แง่ลบอยู่เรื่อยเลย เห้อออ พยายามสงบจิตใจแล้วแต่มันก็ทำไม่ได้ซะที

ป.ล.

วันนี้พี่โจดูจะเข้าใจเรามากขึ้นแล้วมั้ง

ไม่ได้กินข้าวเย็นเพราะม่ายมีตังค์แหะๆ

ง่วงนอนตอนกลางวันตามเคย

 

ขอโทษนะค่ะ ไม่รู้ว่าพี่จะอึดอัดใจมั้ยที่บอกออกไปแบบนั้น แต่มันออกมาจากใจจิงๆ  เค้าเห็นแก่ตัวมากเลยใช่มั้ยที่คิดถึงแต่ความรู้สึกตัวเอง ไม่เคยคิดถึงพี่เลยว่าถ้าพี่ได้ยินแล้วจะลำบากใจแค่ไหน เค้าขอโทษ เค้าไม่รุจะทำยังไงให้เลิกคิดถึงพี่ แค่เค้าได้คิดถึงเค้าก็มีความสุขแล้ว เค้าไม่เคยคิดว่าสักวันนึงพี่จะต้องคิดถึงเค้า เค้าไม่เคยอยากให้ระหว่างเราใกล้กันมากไปกว่านี้ เพราะมันอาจจะทำลายความรู้สึกดีๆของเค้าที่มีต่อพี่ เค้าอยากจะให้พี่ในจินตนาการของเค้าเป็นคนที่แสนดี เป็นคนในอุดมคติของเค้าแบบนี้ตลอดไป เพราะเค้ารู้ว่าเค้าไม่ได้ดีพร้อมสำหรับใครหรือมีสิทธิ์จะไปเลือกใครได้  แค่อยากให้พี่เข้าใจเค้าแค่นั้นเองว่าเค้าคิดถึงพี่ตลอด แค่อยากบอกให้รับรู้ไว้ แค่มีโอกาสได้บอกพี่ไปแบบนี้เรื่อยๆแม้จะไม่ทุกวันเพราะกลัวพี่รำคาญเค้าก็ดีใจแล้ว ความคิดถึงของเค้าที่เกิดในแต่ละครั้งเค้าต้องสะสมมันเอาไว้จำนวนหนึ่ง เมื่ออึดอัดใจเกินไปจิงๆเค้าจึงจะบอกพี่ไป เมื่อบอกแล้วมันก็โล่งไปอีกหลายวัน พี่จะรำคาญเค้ามั้ย เค้ารู้ว่าพี่มีคนที่ชอบอยู่แล้วแต่เค้าขอแค่โอกาสได้ชอบพี่อยู่อย่างนี้เอง มันก็เป็นความโชคดีที่สุดของเค้าแล้ว เค้าอยากจะแค่มองพี่ห่างๆข้างหลังแบบนี้ เพราะยังไงถ้ามองห่างๆเค้าก็ยังมีโอกาสได้เห็นพี่แบบนี้ตลอดไป แค่ได้เห็นพี่มีความสุขกับการทำงาน การเป็นอยู่ เค้าก็รู้สึกดีจิงๆนะ

"แต่ก็รู้เป็นเป็นไปไม่ได้ เมื่อเธอคิดว่าฉันไม่ใช่ แต่ก็ไม่เป็นไร แค่อยากจะขอมีเธอเรื่อยๆปในใจไปอีกแสนนาน"

ป.ล.

วันนี้พี่โจโกรธอีกแล้วไม่รุโกรธเรื่องไร สงสัยลืมแล้วว่าเมื่อวานเราดีกานแล้วเห้ออออ

เมื่อสี่โมงกินมาม่าใส่ไข่ กับขนมปังหนึ่งคู่ อร่อย อิ่ม

วันนี้ได้กินข้าวหมูกรอบร้านญาติพี่มอสสมใจอยากซะที

การทำงานเริ่มสนุก งานอะไรก็ต้องทำให้ได้นะ